Lieve allemaal

Ongelofelijk wat ik weer gedaan heb vorige week! Echt ontzettend blij mee (openbaar vervoer, fietsen, efteling, logeren bij mn zus etc). Maar ik merk dat ik er even van moet bijkomen! Niet dat het niet goed gaat met me, maar ik ben erg moe. Ik moet even oppassen dat ik mezelf nu niet nog meer ga uitdagen want dan push ik mezelf te hard en wat er dan komt is paniek.

Ik vind het wel altijd een vervelend moment. Het betekend vaak heroverwegen of je naar afspraken gaat of dat je ze echt beter af kunt zeggen. Mensen kunnen dan niet op je bouwen en dat is geen fijn gevoel. Het is geen onwil dat ik af zeg, het is noodzaak.

Eenmaal zo”n afspraak afgezegd, ben ik daar verdrietig over. Het voelt als falen. Weer iemand teleurgesteld. Ik zou dan het liefst een groot kado kopen om te laten zien dat ik van ze houdt..maar goed, dat is natuurlijk niet de oplossing. De oplossing is simpel maar voor mij erg moeilijk. Namelijk, eerder aangeven hoe ik me voel zodat ik ook niet af hoef te zeggen. Maar ik probeer liever een afspraak te halen dan dat ik hem niet maak..koppigheid of hoop?

Ik denk dat jullie dit wel herkennen. Er was een tijd dat ik niet afsprak of gewoon alles nakwam ook al ging ik dan over mijn grenzen heen..die tussenweg vind ik lastig.

Het is belangrijk wel naar afspraken te gaan die helpen aan je herstel. Daarom ga ik morgen gewoon weer naar de psycholoog.

Ik ga nu mezelf de ontspanning gunnen die ik nodig heb en dan morgen weer aan de slag! Iedere dag is er een nieuwe kans.

Tot snel

Liefs,

 

 

Categorieën: Leven in angst

Corita

21 jaar leven met een angststoornis. Mijn verhaal.

Geef een reactie

Assign a menu in the Right Menu options.
%d bloggers liken dit: