Ken je dat gevoel? Je bent bergen aan het beklimmen en ineens wil je stoppen omdat je denkt dat je niet meer kan? Men lijdt het meest van het lijden dat men vreest..

Liefs Corita

Ja, dat is wat er vandaag speelt. Ik heb de afgelopen dagen ontzettend goede stappen gemaakt. Mijn omgeving merkte het ook op.

Maar vanochtend kreeg ik de zenuwen weer…hoe ga ik er voor zorgen dat ik dit volhoudt? Het kost veel energie om continu bergen te beklimmen / stappen te maken en er moet in huis nog zoveel gebeuren!!

Ik kreeg ineens een onrustig gevoel en dit gevoel ken ik maar al te goed…Het is voor mij een enorme trigger om over te geven aan de dwang, ofwel om weer door te slaan in mijn handelingen. Ik vind mezelf dan zielig en gun mezelf rust.

Key is vooraf een plan maken. Wat ga ik eerst doen? wat is het allerbelangrijkst? wat kan ik ook morgen doen? Eenmaal een plan gemaakt ga ik het direct uitvoeren, anders blijf ik zitten en doe ik niks.

Klaar! De was zit in de machine, de rotzooi in mijn huis ligt op 1 plek ipv overal rondgeslingerd en mijn aanrecht is leeg.Niet gedoucht, dat stel ik uit tot 18.00 uur. Het liefst zou ik alles van me afspoelen. Het blijft ontzettend pittig. Maar dat ga ik nu dus mooi niet doen:)!

In plaats daarvan pak ik een kopje koffie en plaats ik dit bericht.

Zet hem op vandaag lieve lezer, en onthoudt wel..alles wat ik schrijf is mijn ervaring – jij kan het heel anders ervaren. Neem daarom niks aan van wat ik zeg.

Tot snel!

Liefs,

Categorieën: Leven in angst

Corita

21 jaar leven met een angststoornis. Mijn verhaal.

Geef een reactie

Assign a menu in the Right Menu options.
%d bloggers liken dit: