Hoi Lieve lezers,

Afgelopen week was voor mij een pittige. Ik kreeg te maken met adviezen die van alle kanten kwamen. Daardoor werd ik heel onzeker over of mijn aanpak wel een goede aanpak was.

Ik had te maken met intakegesprekken bij het GGZ, Psychiater en daarnaast nog de thuishulp van twee verschillende instanties, ouders, zussen en vriendje.
Allemaal willen ze het beste voor me, maar allen hebben ze een ander idee van wat goed voor me is (denk aan onderwerpen als Therapievorm, Medicatie, Rust nemen versus Mezelf uitdagen etc).
Meestal kan ik het wel aardig loslaten en laat ik het het ene oor in en het andere oor uit gaan. Gistermiddag was het me te veel. Ik had het gevoel dat ik allemaal briefjes op moest hangen met daarop de naam van iedere hulpverlener en ieder familielid en de denkwijze per persoon.

Herkennen jullie dat?
Voor mij was het een heel helder moment toen ik bedacht wat ík nou eigenlijk voelde en dacht. Hoe wil ik zelf handelen?
Ik dacht over mijn acties na en besefte dat ik er achter stond. Toen ik dat eenmaal besefte raakte al die meningen me niet meer zo.

Wel probeer ik het mensen uit te leggen. Soms snappen ze het en gaan ze er in mee en soms lukt het niet en dan moet ik het loslaten.

Daarnaast wil ik er open over zijn en mensen om me heen ook laten snappen dat ik heel veel input krijg van allerlei kanten. Nu heb ik het over het heden, laat staan alle adviezen in het verleden.

Tip van vandaag: Blijf zelf goed nadenken over wat goed voor je is. Je weet meer dan je denkt 🙂

Liefs, 

Ps. De droom van vandaag: Ik droom van een jaar wonen in Nieuw Zeeland. Ik zie mezelf daar al genieten van de natuur (zonder me zorgen te maken over mijn smetvrees).

Categorieën: Omstanders

Corita

21 jaar leven met een angststoornis. Mijn verhaal.

2 reacties

audrey · 22 januari 2018 op 19:29

Het is ook heel erg moeilijk voor de mensen om je heen. Vaak weten ze niet hoe je je voelt. Je kan het ze wel vertellen maar ze zullen nooit echt voelen wat jij voelt.
En wat voor de 1 wel helpt hoeft voor de ander niet te helpen. Daarom is deze “ziekte” ook zo erg. Was het allemaal maar zo simpel en was er maar een pilletje voor. Helaas. Zo werkt het niet. Ik ben er wel van overtuigd dat je nooit op moet geven. Ook voor jou is er een oplossing……weet ik zeker……!

Corita · 22 januari 2018 op 19:35

Lieve Audrey

Het is onmogelijk voor de mensen om je heen, het is zó lastig om het ‘goed’ te doen. We moeten het maar blijven uitleggen:) En inderdaad, nooit opgeven! Er komt een moment dat ik het hanteerbaar heb gemaakt voor mezelf, dat kan alleen door hard werken.

Ik kom er wel!

Liefs

Corita

Geef een reactie

Assign a menu in the Right Menu options.
%d bloggers liken dit: