Lieve allemaal,

Ik moest vandaag naar de huisarts, waar ik een enorme hekel aan heb wegens mijn smetvrees. Toen ik weer thuis was, begon het gevecht. Ik voelde me vies en wilde het liefst mijn kleding wassen, douchen en alles wat ik aan had geraakt in huis schoonmaken.

Ik had het zo geregeld dat mijn hulpverlener een uur na de afspraak langskwam bij mij thuis. Ik vertelde over mijn angst en maakte de keuze om niet te douchen en niet om te kleden, omdat ik een normaal leven wil. Vijf minuten later stroomden de tranen over mijn wangen terwijl ik de vaatwasser aan het uitruimen was en ik weigerde mijn hulpverlener aan te kijken. Ik was in de “doorgaan en niet stilstaan “modus.

We gingen zitten en er werd me gevraagd waarom ik ervoor koos om niet stil te willen staan bij mijn gevoel. “Omdat ik dan alleen mijn onrust voel en daar dan naar ga handelen,” was mijn antwoord. Er naar handelen betekend: poetsen en douchen. De vraag moest zijn: waarom ben je zo van slag? Dat antwoord was behoorlijk pijnlijk. Ik vertrouw mezelf niet. Ik vertrouw mijn oordeel niet. Ik vertrouw mijn waarnemingen niet, ook al neem ik goed waar. Ik wil niet alleen zijn omdat ik dan mijn eigen keuzes moet maken. Is iets schoon of is iets vies? Is iets gevaarlijk of geen bedreiging? Ik wil dat anderen keuzes maken, zodat ik geen fout maak. Ik durf niet op mezelf te vertrouwen.

Ik heb het opgeschreven en ga er mee aan de slag door het bespeekbaar te maken bij familie maar ook bij mijn psycholoog. Ik lig nu bij te komen in bed, zonder gedouched of gepoetst te hebben. Ik probeer deze keuze te vertrouwen.

Tot snel. Liefs,

Categorieën: Leven in angst

Corita

21 jaar leven met een angststoornis. Mijn verhaal.

Geef een reactie

Assign a menu in the Right Menu options.
%d bloggers liken dit: