Wisselen van medicatie, wél of niet doen?

Goedemorgen lieve lezer,

Eindelijk. Zon in huis! Ik ben erg gevoelig voor licht, zoals veel mensen. Met een zonnetje in huis is de dag toch een stuk fijner. Kopje koffie voor mezelf gezet en met mijn laptop op de bank. Klaar om jullie mijn ervaring van gister te delen.
Liefs,

Corita

18 januari 2018

Ik had gister mijn laatste intake van de reeks intakes van de afgelopen weken. Dit keer bij een psychiater. Ik had verwacht dat ik wat nieuws zou krijgen over mogelijkheden voor een medicatie switch, al had ik al aangegeven daar niet erg om te staan springen. Weet je wat het is met medicatie en mij? Ik heb ze nodig, maar toch helpt het niet als wondermiddel. Ik zal dus echt zelf aan de slag moeten om mijn angst en daarmee gepaarde dwangklachten hanteerbaar te maken.
Ik kwam aan op het spreekuur en werd 15 minuten na de afgesproken tijd uit de wachtkamer gehaald. Er zaten twee vrouwen, waarvan één in opleiding. Ik ging zitten en vertelde waar ik last van had, welke medicatie ik al gehad heb gedurende 12 jaar en toen liet ik de psychiater aan het woord.

Er was een medicatiesoort, die écht werkte tegen dwang. Die moest ik gaan nemen want dan zouden de klachten een heel stuk minder worden. Deze medicatie bestaat schijnbaar al heel lang en daarom was ik ook verbaasd dat ze er nú mee kwamen.
Ik gaf aan dat bij een centrum voor angst en stemming waar ik een paar jaar terug was geweest een andere soort medicatie voor mij werd aanbevolen en toen ik 16 was had ik ook een andere soort gekregen. Als dít het medicijn was, waarom had ik die dan niet eerder gekregen? Ik vind dit soort situaties vaak erg lastig.

Ik weet namelijk hoe moeilijk ik het vind om over te stappen van medicatiesoort. Het afbouwen met de daarbij horende afkickverschijnselen en dan weer opbouwen van een nieuwe soort. Het is niet altijd makkelijk, dus wil ik er weloverwogen instappen en ook overtuigd zijn dat het een verbetering gaat worden.

Terugblik 2013
In het verleden, jaar 2013, is het heel slecht met mij gegaan. Ik was heel diep gezakt en was 12 uur per dag bezig met schoonmaken. Ik was met niks anders bezig dan dwang, verwaarloosde mijn relatie, at niet meer goed en durfde nergens naar het toilet. Dat gaf uiteindelijk een blaasontsteking en op het gênantste moment heb ik in de lift geplast omdat ik het niet meer op kon houden. Ik ging ver tot over mijn grenzen en was kapot. In die tijd heb ik medicatie gekregen naast mijn eigen medicatie om rustig te worden. Een pam en nog een ander middel, een antipsychoticum (ik ben niet psychotisch maar de werking van deze betreffende medicatie was goed tegen mijn dwang voor tijdelijk gebruik). Ik kwam binnen 5 weken 12 kilo aan en werd heel erg vlak.
Ik had wel rust in mijn hoofd, wat fijn was. Echter was mijn vriendje niet zo blij met mijn nieuwe uiterlijk en mijn reacties. Dat maakte me heel verdrietig en heel onzeker. Ik weet dat die medicatie toen nodig was.. nu is het anders.

Bijwerkingen
Toen de psychiater mij vertelde van de bijwerkingen van de medicatie waar ik volgens haar naar over moest stappen; vlakheid en gewichtstoename, was ik meteen op mijn hoede.
Ze vertelde dat uiterlijk niet alles is en als je een beetje gezond eet het allemaal wel mee valt.
Ik vroeg haar naar het gemiddelde gewichtstoename. Het antwoord was: 10 – 20 kilo.
Ik had het wel gezien. Hoe fijn het ook is om rustig te zijn in mijn hoofd, er is een keerzijde aan een wondermiddel.

De consequenties zijn het voor mij niet waard. In 2013 had ik weinig keus omdat het slechter met me ging, nu heb ik wel een keuze Ik ga door met mijn thuishulp, mijn meditatie, haptonomie en gezond eten – beetje bewegen en werkboek die ik thuis invul. En uiteraard met de medicatie die ik al had.

Ik weet dat ik er hard voor moet werken maar ik heb er vertrouwen in :)!

Tot morgen!

Liefs,

 


Corita

21 jaar leven met een angststoornis. Mijn verhaal.

Geef een reactie

Assign a menu in the Right Menu options.
%d bloggers liken dit: