Hoi allemaal,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik geschreven heb. Ik merk dat ik in het begin vooral voor mezelf schreef, maar naarmate de bezoekersaantallen groeien, groeit ook mijn onzekerheid.
Mensen letten nu op mijn berichten, wat er voor zorgt dat ik het moeilijker vind om te schrijven.
Ik zal proberen dat los te laten en mijn ervaringen meer te delen.

EMDR 2e Sessie
Ik ben afgelopen week twee keer naar de psycholoog geweest. Eerst voor de uitslag van mijn persoonlijkheidsonderzoek. Het bleek dat ik geen persoonlijkheidsstoornis heb, maar wel bepaalde trekken heb (impulsiviteit, onzekerheid, grote mate van verantwoordelijkheidsgevoel).
Daarom is besloten dat ik verder ga met EMDR.

Afgelopen woensdag was het weer zover, de tweede sessie. Ik keek er tegenop. Ik had een paar slechte dagen gehad waarin ik geen rust kon vinden. Alles wat ik deed, ging in hoog tempo. Zodra ik alleen was voelde ik me rusteloos en daardoor weer gefrustreerd. Toch ben ik op de fiets gestapt en ben ik naar mijn psycholoog gereden.
Eenmaal aangekomen hebben we eerst alles ingedeeld in categorieën, school/familie/werk/mannen. Dat wil zeggen, per onderwerp bekijken wat voor negatieve herinneringen ik er aan heb. Op die manier kregen we een duidelijk beeld van situaties die mij gevormd hebben en mij onzeker hebben gemaakt.

Uiteindelijk hebben we een onderwerp gekozen (categorie mannen) en hebben we hier een half uur aan besteed met EMDR. De eerste keer was ik vooral moe vanwege de lampjes die ik met mijn ogen moest volgen. Dit keer had ik een helder inzicht gekregen tijdens de sessie en voelde ik me achteraf moe maar tevreden.

‘s Avonds heb ik nog gekookt voor 6 man, en de volgende dag ben ik 4 uren bezig geweest in de tuin. Nu heb ik enorme rugpijn. Doseren blijft voor mij een lastige!

Ik denk dat EMDR voor mij een hele goede therapie is, maar ik zal het moeten ervaren in de loop van de tijd. Naast EMDR heb ik thuis nog regelmatig mensen over de vloer die helpen de thuissituatie te handhaven. Soms is het allemaal wel wat veel. Ik moet verantwoording afleggen aan 4 mensen, zo voelt het. De psycholoog, twee hulpverleners thuis en mijn familie die zich zorgen maakt over mijn welzijn. Gelukkig heb ik dat gevoel niet bij mijn vriend.
Ook heb ik een gesprek gehad met een verzekeraar, die aangaf dat ik niet moet gaan werken maar vooral even voor mezelf moet gaan zorgen en een goede basis moet creëren. Dat is natuurlijk hartstikke positief, maar het voelt toch niet fijn. Met jezelf aan de slag zijn 24/7 is vermoeiend. Ik denk dat dat ook de reden is dat ik zoveel afleiding zoek. Ik vind het heel lastig om een manier te vinden die voor mij werkt. Een balans tussen thuis, hulpverlening en vriend.

Tot snel, fijne pasen!

Liefs,

 

Categorieën: Hulpverlening

Corita

21 jaar leven met een angststoornis. Mijn verhaal.

Geef een reactie

Assign a menu in the Right Menu options.
%d bloggers liken dit: