Lieve allemaal,

Leuk dat jullie me volgen! Als jullie je ervaringen met mij willen delen, post dan gerust je bericht (kan ook anoniem).

Liefs, Corita

Ik wil vandaag wat schrijven voor alle mensen in mijn directe omgeving. De mensen die er altijd voor me zijn en die mijn dieptepunten van dichtbij meemaken.
Het zijn de mensen waar ik het meest om geeft die ik het meest afsnauw. Allemaal onmacht en frustratie. Over de jaren heb ik mezelf behoorlijk geïsoleerd, omdat ik vaak afspraken heb afgezegd. Ik ben daarmee fijne vrienden verloren. Familie is daarom des te belangrijker voor me geworden. Ik heb geluk dat ik een fijne familie heb. Een moeder die direct op de stoep staat als ik weer eens helemaal vastgelopen ben. Een vader die me vaak zegt dat ik slim ben en alles kan bereiken, zelfs met al mijn klachten en twee lieve zussen die ik regelmatig spreek. Daarnaast nog één top vriendin waarmee ik alles kan delen.
Toch ben ik vaak niet aardig tegen al deze lieve mensen, ook al houd ik enorm veel van ze. Angst zit zo diep in mij, dat alles wat er naast staat minder belangrijk lijkt. We proberen hier samen aan te werken, want als ik alles om de angst laat draaien, is er binnenkort niks meer om over te praten.

Daarnaast heeft mijn vriendje het ook zwaar te verduren. We proberen daarom korte momenten af te spreken, zodat het leuk blijft en hij niet continu met mijn streken te maken krijgt. Hiervoor blijft het voor mezelf ook fijn. Ik merk nu dat ik ook steeds langer bij hem kan zijn, omdat ik daar de rust nu makkelijker kan bewaken dan in het begin.
Dat heeft alles te maken met openheid. Ik moet aangeven wat ik kan en wanneer ik denk dat ik rust nodig te hebben. Meestal wil ik van alles doen maar dan kiezen we er voor om binnen te blijven, omdat ik mezelf anders weer voorbij ren.

Mijn leerpunten: Bewaak je grenzen & wees lief en dankbaar voor de mensen die er voor je zijn =)

Een tip voor omstanders zoals mijn familie: Koop het boekje van de stichting voor angst: Leven met een Dwanger – A. Vos

Hierdoor leer je hoe je het beste met iemand om kan gaan die last heeft van dwang, zodat je de dwangklachten niet verergert maar juist helpt op te lossen. Zelf vind ik het heel fijn dat mijn ouders dit lezen. Ik merk dat er minder ruzie ontstaat.

Door minder ruzie is er meer ruimte voor liefde, gelach en onbelangrijke zaken. Ook wel eens fijn naast een hoofd vol stress!

Groetjes en tot morgen,

Liefs,

 

 


Corita

21 jaar leven met een angststoornis. Mijn verhaal.

4 reacties

Archibald Peter Frederick · 19 januari 2018 op 11:35

Mooi stuk! Bedankt voor het delen!

Dol Fijn · 19 januari 2018 op 11:41

Fijn om te zien dat je als leeftijdsgenootje er ook zo doorheen slaat. Mooie positieve opbouwende mindset!

Corita · 19 januari 2018 op 12:37

Beste Archibald,

Leuk dat je mijn blog hebt gelezen! Ik hoop dat je er wat aan hebt.

Groetjes,

Corita

Corita · 19 januari 2018 op 12:39

Dank voor je berichtje. Ik denk dat er een heleboel mensen zijn met dezelfde ervaringen.
Samen gaan we er voor!

Groetjes,

Corita

Geef een reactie

Assign a menu in the Right Menu options.
%d bloggers liken dit: